Έβρεχε
χρόνια σ’
αυτό το ποίημα
και
η βροχή δεν σταματούσε.
Διέβρωσε
όλες τις λέξεις του.
Πλήθος
ρυάκια από παντού
να
μεταφέρουν στη μεγάλη θάλασσα
φοβισμένα
σύμφωνα και φωνήεντα.
Μια
θάλασσα που άλλοι γραφή την λένε
κι
άλλοι δεν την κατονομάζουν.
Υπόσχεται
στους ταξιδιώτες
άγνωστες
χώρες μαγικές
κι
ύστερα τα καράβια τους βυθίζει.
Και
η βροχή ποτέ δεν σταματά.
Το
αντίθετο: επεκτείνεται παντού
σε
όλα τα μελλοντικά ποιήματα
υπηρετώντας
έναν κύκλο αέναο.
[Πρώτη δημοσίευση: περ. Θευθ, τχ. 22, Δεκέμβριος 2025]
